„The Sinking City” przenosi mnie do Oakmont — podupadłego miasta, w którym tajemnicze powodzie są tylko początkiem niepokojących wydarzeń. W artykule przyglądam się temu, jak wypadają śledztwa, odkrywanie tropów i mroczny klimat inspirowany twórczością Lovecrafta. Sprawdzam też, czy niedoskonałości gry przeszkadzają w zanurzeniu się w jej historii i czy warto poświęcić jej czas.
W Oakmont szybko odkrywam, że nikt nie wskaże mi drogi do rozwiązania. Wcielam się w Charlesa W. Reeda, prywatnego detektywa i weterana wojennego, który przybywa do fikcyjnego miasta w Massachusetts lat 20. XX wieku. Szuka źródła realistycznych wizji, a zarazem próbuje zrozumieć, co wywołało powódź i chaos. Częściowo zatopione Oakmont pozostaje odcięte od świata, a jego mieszkańcy rzadko mówią całą prawdę.
Rozpoczynam od rozmów ze świadkami, oględzin miejsc zbrodni i zbierania dokumentów, lecz dalszą drogę wyznaczam sama. Gdy poznaję nazwisko podejrzanego i dzielnicę, w której mieszka, sprawdzam mapę, nazwy ulic i adresy. Następnie szukam potwierdzenia w policyjnych aktach, ratuszu, szpitalu, bibliotece uniwersyteckiej lub starych gazetach. Gra podsuwa tropy, ale nie zawsze wskazuje cel — dzięki temu czuję się detektywką, a nie uczestniczką wycieczki prowadzonej za rękę.
W teczce zapisuję każdą sprawę, a zebrane informacje łączę w Pałacu Umysłu. Oko Umysłu ujawnia ukryte ślady, symbole i echa przeszłości; retrokognicja pozwala odtworzyć wydarzenia, które muszę uporządkować. Poszlaki niekiedy prowadzą do kilku wniosków, więc sama wybieram, komu wierzę i jak zakończę dochodzenie. Ta swoboda wymaga uwagi: przeoczenie szczegółu w zeznaniu lub dokumencie może wydłużyć poszukiwania.
Każdy trop prowadzi do prawdy — jeśli odważysz się jej szukać
Oakmont to nie tylko ponura sceneria, lecz także przestrzeń, którą muszę rozgryźć. Dzielnice przecinają zalane ulice, dlatego korzystam z łodzi; odkryte budki telefoniczne pozwalają szybko podróżować, choć na początku czeka mnie sporo chodzenia. Jeśli wskazówka opisuje dom przy ulicy między dwiema innymi drogami, sama odnajduję go na mapie i przypinam znacznik. W ten sposób przemieszczanie się staje się częścią śledztwa. Miasto, wzorowane na portowych ośrodkach lat 20., wypełniają błotniste ulice, stare kamienice, magazyny i rezydencje. Zalane kanały potrafią zaś zmienić zwykłą trasę w małą wyprawę.
Uważnie czytam dokumenty, bo wzmianka o dacie, zawodzie czy nazwisku może wskazać właściwe archiwum i otworzyć kolejny etap sprawy. Zbieram akta, przesłuchuję mieszkańców, oglądam przedmioty i porównuję zeznania, zamiast ślepo podążać za ikonami. Ten zestaw przypomina kryminalne przygodówki pokroju L.A. Noire, ale Oakmont wzbogaca go o lovecraftowskie koszmary, obłęd i istoty czające się w zalanych rejonach. Coraz trudniej odróżnić ślad od wizji, gdy umysł Reeda zaczyna płatać figle.
Niektóre zagadki są proste, a ich rozwiązanie potrafię odgadnąć, zanim gra je potwierdzi. Powtarzalne wnętrza i długie przejścia spowalniają tempo, zaś toporna walka przypomina, że The Sinking City stawia na dedukcję, nie strzelanie. Mimo tych wad najlepiej pamiętam chwile, gdy po rozmowach i lekturze archiwalnych dokumentów sama odnajduję adres, łączę fakty i podejmuję niejednoznaczną decyzję. Oakmont nie podaje odpowiedzi na tacy: każe szukać, czytać i myśleć, dlatego rozwiązanie sprawy daje satysfakcję.
Aspekt
Dane
Ocena
Klimat Oakmont
Lata 20. XX w.; zalane dzielnice; inspiracje Lovecraftem
Mocny, niepokojący
Śledztwa
Akta, zeznania, mapa, Oko Umysłu, rekonstrukcje
Wciągające, wymagają samodzielności
Walka
Broń palna; ograniczona amunicja; potwory
Nierówna, toporna
Eksploracja
Otwarte miasto; łodzie; budki szybkiej podróży
Klimatyczna, miejscami powtarzalna
Technikalia
Błędy, sztywne animacje, powtarzalne wnętrza
Wyraźne niedociągnięcia
Dla kogo?
Fani Lovecrafta i gier detektywistycznych
Warto zagrać mimo wad
Klimat Lovecrafta w zatopionym mieście pełnym niepokoju
Do Oakmont przybyłam w deszczowy poranek z mapą miasta i niewytłumaczonym niepokojem. Były lata 20. XX wieku, a fikcyjne miasteczko w Massachusetts wciąż podnosiło się po katastrofalnej powodzi: kanały przecinały ulice, parterowe domy stały w czarnej wodzie, a do wielu dzielnic można było dotrzeć tylko łodzią. Wcielałam się w Charlesa Reeda, weterana wojennego i prywatnego detektywa, którego dręczyły realistyczne wizje. Szybko odkryłam, że Oakmont nie tylko skrywa przyczynę powodzi — zdawało się też śledzić każdy mój krok.
Najmocniej zapadły mi w pamięć szczegóły: mokry bruk, zardzewiałe tramwaje, portowe magazyny, rybie szczątki na nabrzeżu i mieszkańcy, którzy urywali rozmowę na mój widok. Przeglądałam policyjne akta, gazety i dokumenty ratusza, a potem używałam Oka Umysłu, by dostrzec ukryte ślady. Następnie porządkowałam obrazy przeszłości i łączyłam wskazówki w Pałacu Umysłu. Gra rzadko podsuwała gotowe rozwiązania: czasem podawała nazwę ulicy i dwie wskazówki, więc reszty musiałam szukać na mapie. Ta praca detektywistyczna dawała mi więcej satysfakcji niż walki, w których amunicji brakowało, a ucieczka często miała więcej sensu.
Deszcz, mgła i mroczne sekrety, które nie dają spokoju
Lovecraftowski niepokój budowały nie tylko potwory. Towarzyszył mi w opowieściach o pradawnych siłach, wizjach Reeda i codziennym życiu miasta, gdzie po powodzi rozkwitały podejrzane kulty, a przybysze z Innsmouth wzbudzali nieufność. Z każdą kolejną sprawą trudniej było odróżnić prawdę od złudzeń. Kontakt z nadnaturalnymi zjawiskami nadwerężał psychikę bohatera, a halucynacje zmieniały znajome ulice w obce miejsca. Najbardziej zapamiętałam nie nagłe straszaki, lecz wizyty w pozornie zwyczajnych mieszkaniach, podczas których zastanawiałam się, co spotkało ich dawnych lokatorów.
Oakmont ma wady: wnętrza czasem się powtarzają, rejsy łodzią nużą, a walka i animacje bywają toporne. Mimo to klimat zachęcał mnie, by skręcić w kolejną uliczkę, sprawdzić dokument i poznać prawdę — nawet za cenę spokoju. Zamiast klasycznego horroru pełnego nagłych straszaków dostałam ponurą detektywistyczną wyprawę, w której deszcz, mgła i czarna woda nieustannie budowały poczucie zagrożenia. Po kilku wieczorach w zatopionym mieście wiedziałam, że Oakmont zostawia po sobie ślad.
Ciekawostka: Oakmont nie jest odwzorowaniem prawdziwego miasta — to fikcyjne miasteczko w Massachusetts, czerpiące z lovecraftowskiej mitologii, w tym z Innsmouth.
Walka i eksploracja – nierówne mechaniki w detektywistycznej przygodzie
The Sinking City nierówno łączy walkę, eksplorację i śledztwa — każda z tych części działa inaczej:
Śledztwa bez prowadzenia za rękę – Charles Reed sam analizuje zeznania, dokumenty i przedmioty, a adresów szuka na mapie, korzystając ze wskazówek. W odkrywaniu tropów pomagają mu archiwa policyjne, ratusz, gazety i dokumentacja szpitalna.
Oko Umysłu i rekonstrukcja zdarzeń – nadnaturalna zdolność Reeda odsłania ukryte ślady, symbole i obrazy z przeszłości. Dzięki retrokognicji bohater porządkuje wydarzenia chronologicznie, a w Pałacu Umysłu łączy dowody i wyciąga wnioski.
Samodzielna eksploracja Oakmont – zalane miasto z lat 20. XX wieku obejmuje zróżnicowane dzielnice, portowe zaułki, kamienice i opuszczone budynki. Mapa nie zawsze wskazuje dokładny cel, dlatego Reed musi odczytywać opisy tropów i samodzielnie wyznaczać trasę.
Łodzie, budki telefoniczne i podwodne wyprawy – niektóre ulice da się pokonać tylko łodzią, a szybką podróż umożliwiają odkryte wcześniej budki telefoniczne. W wybranych miejscach Reed nurkuje w skafandrze; ograniczona widoczność i ociężałe ruchy budują napięcie, choć rejsy bywają monotonne, a sterowanie łodzią sprawia problemy.
Walka jako słabszy element – zapasy amunicji i materiałów są ograniczone, a potwory szybko zagrażają zdrowiu i poczytalności bohatera. Starcia utrudniają toporne strzelanie, schematyczni przeciwnicy i nieczytelne trafienia, dlatego często lepiej uciec.
Obłęd zmienia postrzeganie świata – kontakt z nadnaturalnymi istotami i makabrycznymi scenami pogarsza stan psychiczny Reeda, wywołując halucynacje i zakłócenia obrazu. Leki oraz rozwój umiejętności pomagają przetrwać, ale mechanika służy głównie budowaniu niepokoju.
Wybory i nierówne tempo – dowody nie zawsze wskazują jedną odpowiedź, więc gracz decyduje, komu wierzyć i jak zakończyć sprawę. Angażujące śledztwa kontrastują z powtarzalnymi wnętrzami, długimi przejściami i zadaniami sprowadzającymi się do szukania przedmiotów.
Wyraźne ograniczenia techniczne – błędy, znikające postacie, problemy z animacjami i łodzią potrafią zakłócić przygodę. Remaster z 2025 roku odświeżył oprawę, oświetlenie i sterowanie, ale zachował podstawową konstrukcję gry oraz nierówną walkę.
Czy warto zagrać w The Sinking City? Mocne strony i techniczne niedociągnięcia
Jako prywatny detektyw Charles Reed trafiam do Oakmont, fikcyjnego miasta w Massachusetts, częściowo zatopionego przez katastrofalną powódź. Akcja rozgrywa się w latach 20. XX wieku, a koszmary bohatera szybko splatają się z tajemnicami mieszkańców i motywami z twórczości H.P. Lovecrafta. Największe wrażenie robi atmosfera: deszczowe ulice, opuszczone kamienice, kanały i dziwne istoty zachęcają do eksploracji. To przede wszystkim ponury kryminał z elementami horroru, a nie gra, która nieustannie próbuje straszyć.
Najwięcej frajdy dały mi śledztwa. Zbieram dokumenty i zeznania, przeglądam policyjne akta, łączę tropy w Pałacu Umysłu, a za pomocą Oka Umysłu oglądam echa przeszłości. Gra nie zawsze wskazuje cel na mapie: czasem podaje nazwę ulicy, więc sama muszę znaleźć właściwy adres. Taka dedukcja daje satysfakcję, choć wydłuża wędrówki. Po części dzielnic poruszam się łodzią, a szybką podróż odblokowuję, odkrywając budki telefoniczne. Wybory w śledztwach bywają niejednoznaczne, jednak główny wątek traci tempo, a powtarzalne zadania poboczne szybko nużą.
Na śledztwa i eksplorację składają się między innymi następujące elementy:
zbieranie dokumentów i zeznań oraz przeglądanie policyjnych akt;
łączenie tropów w Pałacu Umysłu i oglądanie ech przeszłości za pomocą Oka Umysłu;
samodzielne odnajdywanie adresów, gdy gra podaje jedynie nazwę ulicy;
przemieszczanie się łodzią i odblokowywanie szybkiej podróży przy budkach telefonicznych.
Niepokojące tajemnice i lovecraftowska groza wynagradzają techniczne potknięcia
Gra ma też wyraźne wady. Toporna walka, sztywne animacje i mało przekonujące reakcje przeciwników osłabiają starcia. Wnętrza często się powtarzają, a przeprawy łodzią szybko nużą. Ponadto zdarzają się błędy: znikające postacie i tekstury, problemy z dialogami, spadki płynności oraz łódź zacinająca się na przeszkodach. Oprawa nie zachwyca rozmachem, ale deszczowe ulice i charakterystyczna architektura podtrzymują nastrój.
Mimo wad warto dać The Sinking City szansę, zwłaszcza jeśli lubisz gry detektywistyczne, powolną eksplorację i lovecraftowską grozę. To nie jest dopracowany horror akcji ani produkcja dla osób oczekujących idealnego strzelania — jej atutami pozostają Oakmont, zagadki i niepokojąca historia. Wydana w 2025 roku wersja Remastered na Unreal Engine 5 poprawia między innymi oświetlenie i szczegółowość tekstur, lecz nie usuwa wszystkich problemów pierwowzoru z 2019 roku. Najlepiej bawiłam się podczas czytania dokumentów, łączenia poszlak i samodzielnego odkrywania, co kryje się pod wodą.
Wskazówka: Warto dokładnie czytać znalezione dokumenty i zeznania — mogą podpowiedzieć nie tylko kolejny trop, ale też nazwę ulicy lub adres potrzebny do odnalezienia celu bez znacznika na mapie.
Tak, szczególnie jeśli lubisz gry detektywistyczne, samodzielne rozwiązywanie zagadek i lovecraftowską atmosferę. Trzeba jednak zaakceptować toporną walkę, powtarzalne wnętrza i techniczne niedociągnięcia.
Na czym polegają śledztwa w grze?
Gracz zbiera dokumenty i zeznania, przeszukuje archiwa, odnajduje adresy na mapie i łączy poszlaki w Pałacu Umysłu. Oko Umysłu oraz rekonstrukcje wydarzeń pomagają odkrywać ukryte tropy, ale gra często pozostawia wnioski i decyzje samemu graczowi.
Jaki klimat ma Oakmont?
To fikcyjne miasto w Massachusetts z lat 20. XX wieku, częściowo zalane po katastrofalnej powodzi. Deszczowe ulice, mgła, zaniedbane kamienice i nadnaturalne zjawiska tworzą ponury, lovecraftowski nastrój.
Jak wypada walka i eksploracja?
Eksploracja Oakmont jest klimatyczna, ale długie przejścia, powtarzalne lokacje i rejsy łodzią mogą nużyć. Walka jest toporna, a amunicji często brakuje, dlatego w starciach nieraz lepiej uciekać.
Co zmienia Remastered z 2026 roku?
Wersja Remastered na Unreal Engine 5 odświeża między innymi oświetlenie i szczegółowość tekstur. Zachowuje jednak podstawową konstrukcję gry i nie usuwa wszystkich problemów pierwowzoru, w tym nierównej walki oraz niedociągnięć technicznych.
Zacięłaś się na bossie? Nie wiesz, gdzie znaleźć legendarny miecz? Spokojnie, już biegnę z pomocą! Uwielbiam rozgryzać gry na części pierwsze, odkrywać sekrety i szukać sposobów na ułatwienie sobie życia. Na DragonFans.pl dzielę się poradnikami, trikami i kodami, bo granie ma być frajdą, a nie testem cierpliwości!
